Sessizsin

sessizsin
inadına susuyorsun
denizleri kucaklayarak
gözlerinin en derininde
birbirine taş atıyor çocuklar

işçiler geçiyor avuçlarının
yol yapmış çizgilerinden
kadınlar ve sert ve bakışlı ihtiyarlar
naralar içinde
kızıl bir mevsim gibi yürüyorlar

sessizsin
boğazına düğümleniyor
içinde biriken tortuların
güne bakan kimsesiz bir ceset gibi
boy veriyor asi kimlikli umut
ve geceleyin gizlice çoğalıyor
papatya tarlalarında

fırtına büyütüyorsun içinde
oturduğun zaman yer inliyor
yumruğunu sıktığın zaman sema

sessizsin
belli ki vakti gelmiş
devrimin...